Mijn ouders en zus zijn hier!!

Ik ben op dit moment erg gelukkig want mijn ouders en zus zijn hier bij mij in Mumias in the guest house!!! Het voelt heerlijk om ze bij me te hebben en ze alles en iedereen te laten zien. Ze zouden eigenlijk vrijdag arriveren maar uiteindelijk waren ze er donderdag avond al :-). Gisteren heb ik ze een rondleiding door het ziekenhuis gegeven. ’s Avonds hebben ze heerlijk voor ons gekookt, eindelijk echt lekker eten in the guest house ;-). Ik had ook Sam en Willis ( Sam werkt bij ons op afdeling, Willis is ook een verpleger in het ziekenhuis) uitgenodigd voor avondeten, ze genoten er erg van en het was erg gezellig.

Gisteren avond zijn we ook eens een keer uit gegaan!! Dokter Kipsang had het al een paar keer aan ons gevraagd en eerst had ik zoiets van “hmm laten we dat maar niet doen, dan zijn mijn ouders en zus er net”, maar eigenlijk is het natuurlijk ook voor Leonie een super leuke ervaring om een keer uit te gaan in Kenia. Dus gisteren om half tien kwamen dr. Kipsang, William ( ook een dokter) en de vriendin van dr. Kipsang, (Eve) ons ophalen. Woow lekkere muziek, heerlijk veel gedanst ,“you dance like an African” zei dokter Kipsang tegen mij ( nou heb ik ook al wel wat kunnen oefenen in Afrika, haha). En wat helemaal leuk is: Mannen dansen hier, en ook nog eens goed!! Dus als je op de dansvloer stond kwamen gelijk vier mannen om je heen dansen,” everyone wants to dance with a muzungu!” Wij hebben in ieder geval de avond van onze leven gehad, weer een mooie ervaring erbij. We moesten al wel om 2 uur naar huis want Eve was katje lam. Het is natuurlijk ook niet slim om een fles wijn in een uur op te zuipen. En owja vandaag kwam dr. Kipsang nog langs om te vertellen dat Eve malaria heeft, yeah right wij noemen dat gewoon een kater ;-).

Nou heb ik al lang niet geüpdate dus ik heb nog veel meer te vertellen. Ik zal even beginnen met dat we een bioscoop in Kisumu hebben gevonden, en ook nog eens precies hetzelfde is als in Nederland. Vera en ik waren helemaal gelukkig dus we hebben onszelf die dag twee films gegund. Heerlijk om even “niet”in Afrika te zijn. We waren de eerste film ook de enige in de zaal. De tweede film waren we met zijn vieren in de zaal, twee Amerikaanse jongen waren er ook. Daarna zijn we ook nog met hen wat gaan drinken in Kisumu, kei gezellig. Erg interessant om de verhalen van hen te horen. Zij leefden dus echt in de middle of nowhere, geen elektriciteit etc. en zaten er al meer dan vijf maanden, echt respect. Dus ze keken er erg uit naar de weekeinden in Kisumu, moet je na gaan dat wij daar vaak al naar uit kijken. We lagen die avond om drie uur i n bed en we waren kapot! Niets meer gewend haha!

Na een paar dagen werken werd Vera ’s nachts ziek. We dachten natuurlijk deze keer weer aan “iets verkeerd gegeten”, maar om half 7 zei Vera dat ze echt niet meer kon. Dus ik naar de afdeling voor de thermometer, maar deze keer had ze geen koorts. De dokter, die de nachtdienst had, woont hier in het guesthouse dus die heb ik uit zijn kamer gehaald. Hij vond dat ze een malaria test moest gaan doen….En ja het was weer raak voor Vera, ze had malaria. Deze keer heeft ze ook twee nachten in het ziekenhuis moeten slapen omdat ze heel erg veel moest overgeven dus aan het infuus. Sister Pamela heeft me die dag tot de “caretaker” van Vera benoemt. Ik moet zeggen, ik vond het echt heel erg om Vera zo ziek te zien. Ze was echt nog veel zieker dan de vorige keer en ze moest zo veel overgeven en ze had zoveel pijn in haar buik….Ik heb ook twee nachten bij haar op de kamer geslapen. ’s Avonds kwam er een arts en die wilde dat de chirurg kwam kijken omdat de pijn in haar buik maar niet weg ging. Die arts had de diagnose “blindedarm ontsteking” gesteld en had het er al over om haar die da erop te opereren. Waaaat opereren in Afrika…dat was niet bedoeling. Ik had gelijk gevraagd of ik er dan bij mocht zijn, al was het alleen al om ervoor te zorgen dat ze niet hun telefoons op zouden pakken tijdens de operatie…. Ik moet zeggen dat ik niet goed heb geslapen die nacht….ik was zenuwachtig, op internet veel informatie opgezocht en aan dokters en verpleegkundigen gevraagd. Ik wilde zeker weten dat de operatie goed zou verlopen, wie weet wat ik nog had kunnen doen tijdens de operatie. …. Gelukkig sloeg de antibiotica aan en is het geen operatie geworden. Zaterdag was ze weer thuis en het gaat nu weer goed met Vera :-).

Ik heb nog veel meer te vertellen, maar dat doe ik wel een volgende update, ik ga nu weer genieten van mijn ouders en zus .
Hoe gaat het daar in het Nederlandse trouwens?

Hele dikke kus