1e werkdagen

Het is weekend, tijd om te chillen dus. Robert is er niet hij is voor zijn werk in Zuid -Afrika. Dus we kunnen op dit moment eigenlijk nergens naar toe. Dit komt omdat alleen de chauffeur of Robert in de auto mogen rijden en om even buiten te gaan lopen is ook niet een optie. Dan maar lekker chilen in huis en aan het zwembad, is ook best goed te doen :-). Met mijn buik gaat het gelukkig beter, had de laatste dagen erg veel last van buikkrampen ( hier hadden ze me al voor gewaarschuwd). Dit komt waarschijnlijk door het eten, het weer ( altijd 30 graden, netzoals chagall op een zaterdag avond zeg maar) en er zullen vast nog wel meer redenen zijn. Maar ben toch gewoon gaan werken, ik heb onder slechtere omstandigheden gewerkt (hele dikke voet, constant hoesten en katers! ;-)). Ik heb alweer veel te vertellen over mijn werkdagen.

Mijn eerst werkdag was best heftig. Ik heb ’s ochtends niet zo heel veel gedaan. De scholen beginnen hier in oktober dus er moesten schriften en pennen geteld worden De ochtend was nog rustig.
’s Middags na mijn siësta van 1 tot 3, ik werk met Spaanse nonnen dus elke dag siësta haha, ben ik in de wijk gaan kijken en dat was eigenlijk het heftige aan mijn dag. Er is hier zoveel armoede, ziektes en vuilheid. Zoals Annette al zei een Marlies Dekkers is ineens een stuk minder belangrijk.... Je moet zelf maar de foto’s bekijken dan krijg je een beetje een indruk, maar dan ruik je nog niet de geuren en merk je niet de “sfeer” die er hangt. De mensen kijken me wel echt aan of dat ze nog nooit een blank iemand hebben gezien, maar de meesten willen (gelukkig) me graag een hand geven en zijn erg nieuwsgierig naar wie ik ben.
Ik heb mezelf trouwens “Suzan” genoemd. Sanne is echt te moeilijk voor ze en vergeten ze snel. Dus de nonnen noemen me al “Suzy”, haha weer een naam erbij. Nadat we een klein stukje in de wijk gekeken hebben ben ik met Dora ,een van de nonnen, naar een markt geweest. Met een taxi, wooow dat is wel even iets anders dan in Nederland! De auto rammelde aan alle kanten en ze nemen zoveel mensen mee die maar in de auto kunnen! Een hele bizarre ervaring. De markt was zo smerig, je kon er gewoon bijna niet lopen. Ik moet zeggen ik heb wel een siësta, maar was echt kapot van deze dag en dit vooral door alle indrukken.

Mijn 2e dag heb ik ’s ochtends foto’s gemaakt in de wijk. Nadat Dora klaar was met haar “spreekuur”. De nonnen geven de mensen in de wijk “zakgeld” of nieuwe kleren omdat ze zo arm zijn hier. Ik moest allerlei foto’s maken van kinderen. ’s Middags heeft “Pamela” ,een meisje die in het ziekenhuis werkt zij spreekt een beetje Engels ( erg handig!!), me nog meer van de wijk laten zien aan de andere kant van het water. Hier moest ik met een boot naar toe en we zijn over de brug terug gegaan. Je kunt zien op de foto dat dit, omdat ik nogal klunzig ben, best eng was haha. Het water is zoo vies daar wil je echt niet in vallen! Ik heb nog niet in het ziekenhuis mee geholpen maar dat komt nog wel. Heb er wel een paar foto’s bij gedaan van wat kindjes die net geboren waren!

Mijn enige handicap is op dit moment dat ik weinig Frans praat, nou praat ik graag dus probeer het gewoon. Pak voor alles mijn woordenboek erbij en dan komt het vanzelf wel. In de auto probeer ik ook zoveel mogelijk gezellig met de Chauffeur te kletsen. Vrijdag avond gingen we uit eten ( geen gestap deze keer, volgende week weer) en dan praten we alleen maar Eengels en ik merkte dat ik mezelf regelmatig moest verbeteren omdat ik franse woorden gebruikte. Dus dat is een goed teken.

Zo, dat was wel weer even de update van deze keer, ik zal er veel foto’s bij doen! Thanks tante Mariet dat je de updates aan oma laat lezen, weet ze ook een beetje wat ik zoal hier doe.
Ik ga van de week weer werken. Alleen dinsdag niet dan gaan de nonnen de gehele dag bidden dus dan ga ik weer mee naar de HIV vrouwen.

Hele dikke kus,

Suzan

Kijk trouwens ook op de site van de familie waar ik nu zit!
http://www.perogivi.web-log.nl/